แรงงานเถื่อนบนเรือประมง

แรงงานเถื่อนบนเรือประมง ชีวิตที่ถูกลอยคอเหนือความตาย

...เหนือคลื่นลมที่สาดซัดอยู่ท่ามกลางความเวิ้งว้างของทะเลกว้าง เรือประมงหาปลาขนาดใหญ่กำลังลากอวนเพื่อเตรียมขึ้นปลาในตอนเช้ามืด ลูกเรือตังเกกว่า 20 ชีวิต กำลังทำงานต้านแรงลมและกระแสคลื่นอยู่บนท้องเรือลำดังกล่าวเสมือนเครื่องจักรมนุษย์ที่ล่องลอยอยู่กลางทะเลลึก... เป็นเวลากว่า 2 ปี แล้ว ที่เรือหาปลาลำดังกล่าว ออกจากพื้นแผ่นดินบ้านเกิด เข้าสู่น่านน้ำสากล และไม่ได้หวนคืนสู่ฝั่งอีกเลย ชะตากรรมของเหล่าลูกเรือทั้ง 20 ชีวิตถูกลอยคออยู่เหนือความตายโดยที่พวกเขาไม่ได้เป็นผู้กำหนดเลือก...
นายกร (นามสมมุติ) คือ เด็กหนุ่มอีกหนึ่งชีวิตในเรือลำดังกล่าว เขาเดินทางมาจากจังหวัดอุบลราชธานี เพื่อเข้ามาแสวงหาโชคในเมืองหลวง แต่ดูเหมือนว่าชะตาชีวิตกลับเล่นตลกต่อเขา เมื่อสายตาที่โหยหางานเพื่อเลี้ยงชีพ กลับเหลือบไปเห็นแผ่นกระดาษรับสมัครงานที่ติดอยู่ข้างตู้โทรศัพท์สาธารณะ ซึ่งมีข้อความว่า“รับสมัครคนงานด่วน รายได้ดี ไม่จำกัดความรู้และประสบการณ์”
เด็กหนุ่มที่ขาดความรู้ทางการศึกษา เขารู้ดีกว่าโอกาสสำหรับการทำงานแทบไม่เปิดต้อนรับคนอย่างเขามากนัก แผ่นข้อความดังกล่าวจึงเปรียบเสมือนทางสวรรค์ สำหรับคนที่จากบ้านเกิดมาตายเอาดาบหน้าเช่นเขา และด้วยข้อความจากเศษกระดาษแผ่นเล็กๆ นี้เอง ทำให้ชีวิตของเด็กหนุ่มต้องพลิกผันเดินทางไกลอีกครั้งมากับนายหน้าที่กำลังจะพาเขาไปทำงานบนเรือประมง... ท่าเรือจังหวัดสงขลา คือสถานที่แรกซึ่งชีวิตของเด็กหนุ่มถูกนายหน้าที่พาเขามาขายให้กับเรือประมงน้ำลึกลำหนึ่ง เรือประมงที่ทำให้เขาพบกับเพื่อนร่วมงานอีกนับสิบคน...
นายกรและลูกเรือคนอื่นๆ ถูกบังคับให้ต้องทำงานหนักเยี่ยงทาสบนเรือประมงลำนั้นโดยไม่มีวันหยุดพักและต้องทำงานเกือบตลอดทั้ง 24 ชั่วโมง อาหารเพื่อประทังชีวิตที่ทุกคนได้รับเพียงวันละหนึ่งมื้อ ไม่อาจเพียงพอต่อความต้องการของร่างกายที่ต้องแบกรับกับงานอันแสนหนักหน่วงนี้ได้ ซากศพที่ลอยอยู่กลางทะเลลึก เป็นสิ่งที่ทำให้นายกรและลูกเรือคนอื่นๆ รับรู้ถึงมาตรการลงโทษสำหรับลูกเรือที่ไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งหรือผู้ที่กำลังคิดหนี เพราะอดทนไม่ไหวต่อการบังคับกดขี่ของผู้เป็นไต่ก๋งเรือ
ชีวิตของแรงงานเถื่อนบนเรือประมงเหล่านี้ ยังคงลอยคออยู่ท่ามกลางความเป็นความตายโดยไม่มีผู้ใดเหลียวแล ธุรกิจค้ามนุษย์ที่ตีตราคนเป็นสินค้าราคาถูกสำหรับการกดขี่แรงงานเยี่ยงทาสยังคงดำรงอยู่อย่างต่อเนื่องภายใต้ซอกเหลืบอันดำมืดของสังคม ถึงแม้ว่าปัญหาการค้ามนุษย์ จะถูกหยิบยกเป็นวาระแห่งชาติของประเทศไทยแล้วก็ตาม...

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ๒๕๕๐
มาตรา ๔๔ บุคคลมีสิทธิได้รับหลังประกันความปลอดภัยและสวัสดิการในการทำงาน รวมทั้งหลังประกันในการดำรงชีพทั้งในระหว่างการทำงานและเมื่อพ้นภาระการทำงาน ทั้งนี้ตาที่กฎหมายบัญญัติ

ผู้เขียนบทความ

นาย วิทยา ปุตสะ

เลขที่ 41 รปศ. 511